حضرت علی (ع) می فرمایند:

مردم در دنیا دو دسته اند:

 یکی آن کس که در دنیا برای دنیا کار کرد، و دنیا او را از آخرتش باز دارد، بر بازماندگان

 خویش از تهیدستی هراسان، و از تهیدستی خویش در امان است، پس زندگانی خود را

 در راه سود دیگران از دست می دهد. و دیگری آنکه در دنیا برای آخرت کار می کند،

و نعمت های دنیا نیز بدون تلاش به او روی می آورد، پس بهره هر دو جهان را چشیده،

و مالک هر دو جهان می گردد، و با آبرومندی در پیشگاه خدا صبح می کند، و حاجتی را

 از خدا درخواست نمی کند جز آنکه روا می گردد.

                                                      نهج البلاغه-حکمت 269