حرص و آز
حضرت امام صادق (ع) فرمودند:
در رسیدن به چیزی که اگر رهایش کنی به سوی تو می آید و در آن صورت محبوب خداوند
باشی، حریص مباش و اگر در رسیدن به خواسته ات شتاب ورزی و از توکل به خدا و رضا به
قسمت غافل شوی، در درگاه احدیت ناپسند خواهی شد، چرا که خداوند جهان را چون سایه تو
خلق فرموده که اگر در طلبش باشی روی تو را به سویش می کشاند و هیچ گاه بدان نخواهی
رسید و اگر ترکش کنی، خود به دنبالت می آید و تو راحت خواهی بود.
پیامبر (ص) فرمود:
انسان حریص، محروم است و افزون بر آن مذموم درگاه حق است. و چگونه محروم نباشد و حال
آن که از اعتماد به خدای تعالی گریخته است و بر خلاف فرمایش خداوند رفته است که فرمود:
خدا همان کسی است که شما را آفرید، سپس به شما روزی بخشید،آن گاه شما را می میراند و
پس از آنن زنده می گرداند...
حریص دستخوش هفت آفت است:
1. در اندیشه ای باشد که به بدنش ضرر رساند و نفعی ندهد.
2. اندوهی که تمامی ندارد.
3. رنجی که راحتی ندارد جز مرگ.
4. ترسی که چیزی بدو نرساند جز آن که همواره گرفتار آن باشد.
5. اندوهی که زندگی را بدون آنکه فایده ای بدو رساند، مکدر کند.
6. حسابی که خلاصی از آن نیابد و پیوسته سرگرم رسیدگی بیهوده به آن باشد.
7. عقاب و کیفری که راه فرار از آن نداشته باشد ( چرا که حرص، انسان را به ارتکاب گناه وا می
دارد)
شخصی که بر خدای تعالی توکل دارد، شب و روز را می گذراند، در حالی که در پناه خدای تعالی
و عافیت و سلامتی است و خدا در کفایت امور او تعجیل فرموده و درجاتی برایش فراهم کرده که
فقط خود بدان عالم است.
حرص، آبی ست که از روزنه خشم خدای تعالی جاری است. و چون بنده ای از یقین محروم
نباشد، حریص نخواهد بود و یقین، زمین اسلام و آسمان ایمان است.
از کتاب " مصباح الشریعه و مفتاح الحقیقه "
یکصد موضوع عرفانی، اخلاقی، عبادی و اجتماعی منسوب به حضرت امام صادق (ع)
ترجمه : عباس عزیزی
