سعید

سال دوم راهنمایی همکلاسی داشتیم بنام سعید . با وجود آنکه دوساله بود ، درس نمی خواند و تنبلی می کرد.

 اواخر سال بود که قرار شد برای درس حرفه و فن کار عملی بیاوریم . سعید سرویس مبلمان کوچکی آورد ،

 به ارتفاع ده سانتیمتر  که با چوب ساخته بود . آقای معلم بهترین نمره را به او داد. سعید گفت :  

 تصمیم داره در آینده نجار بشه و الان هم در کارگاه نجاری عمویش کار می کنه.  آقای معلم سعید رو تشویق

 کرد که همین کار رو ادامه بده ، بچه ها هم با تحسین سعید رو نگاه می کردند . 

  . . . فکر می کنم حالا نجار قابلی شده باشه . 

  

خوشبختی

برای سالهای زیادی فکر می کردم خوشبختی در داشتن بالاترین مدرک ، بهترین شغل و ... است .

 وقتی مجموعه این بهترین ها در یک انسان جمع شد ، می توان او را فرد خوشبختی نامید .             

اما اگر شخصی یکی از این بهترینها را نداشت دیگر خوشبخت نیست . 

تا اینکه زندگی به من آموخت خوشبختی در داشتن بهترین ها نیست بلکه به خوشنودی از کمترین داشته هاست 

یعنی به آنچه داریم راضی باشیم ، تلاش کنیم و امید به آینده داشته باشیم .

اولین . .

سال دوم ابتدائی معلم مهربانی داشتیم بنام خانم رمضانی . یک روز ، زنگ علوم ، میکروسکوپی با خودش آورد و گفت : 

امروز قراره پوست نازک پیاز رو با میکروسکوپ ببینید . بچه ها خیلی خوشحال شدند .من لحظه شماری می کردم تا نوبتم بشه و برای اولین بار از میکروسکوپ استفاده کنم . 

پوست پیازی که با میکروسکوپ دیدم شبیه آسمانی بود که چند تکه ابر داشت . 

خانم رمضانی گفت : 

هر چه دیدیم را برای جلسه بعد نقاشی کنیم .

وقتی به خانه آمدم اتفاق آنروز را برای برادرم تعریف کردم. برادرم که دبیرستانی بود متعجب شده بود و می خواست بدونه دقیقا چه چیزی دیدم .

دفعه بعد ، سال سوم دبیرستان بودم که قطره خونی را با میکروسکوپ دیدم . و این آخرین باری بود که از میکروسکوپ استفاده کردم .

هانی

سال چهارم دبیرستان همکلاسی داشتیم بنام هانی که بسیار باهوش و اهل علم بود . یک سال هم جهشی خوانده بود . نفر اول منطقه بود و همه پش بینی می کردند در دانشگاه دولتی در رشته خوبی پذیرفته خواهد شد. همیشه در درسها از همه بچه ها جلوتر بود چون درسهای هر سال را سال قبلش خوانده بود و این را مدیون والدینش بود . آنها از کودکی برای هانی برنامه ریزی کرده بودند و همیشه مراقبش بودند و او هم واقعا تلاش می کرد . بعدها شنیدم در همان اولین سال شرکت در کنکور ، در دانشگاه دولتی پذیرفته شده بود .

روش تحقیق

سال دوم دانشگاه درسی داشتیم بنام روش تحقیق . استادمان دو شیوه تحقیق مکتوب و تحقیق میدانی را درس دادند و تلاش کردند ما را با شیوه صحیح تحقیق کردن آشنا کنند . امتحان پایان ترم هم تحقیق درباره موضوعی دلخواه به شیوه صحیح بود . پس از این ترم بود که با تحقیق و روش صحیح انجام  آن آشنا شدم . حقیقت این بود که تا قبل از ورود به دانشگاه بندرت از ما خواسته شده بود که تحقیق کنیم .در زمان دانش آموزی از ما خواسته می شد بنویسیم و حفظ کنیم اما زمان دانشجویی می خواستند بخوانیم و تحقیق کنیم و همین کار باعث کسب دانش می شد چون خودمان کشف می کردیم .                                                                            مقاله ای خواندم که در آن نوشته شده بود :                                                                                                         "بهترین روش تدریس آن است که به دانش آموزان یاد بدهیم که چگونه یاد بگیرند" 

آقای هنر

سال اول راهنمائی معلم هنری داشتیم که بسیار دلسوز بود . هنر هر شش کلاس اول با ایشان بود . او سخت تلاش می کرد تا دانش آموزان را به هنر علاقمند کند و آنها این درس را جدی بگیرند . بچه ها قلم نی و دوات و کاغذ و مداد طراحی می خریدند و تکالیف آقای هنر را انجام می دادند . شور و حالی در مدرسه به پا شده بود . به ما آموزش خوشنویسی و طراحی می داد. برای کارش ارزش قائل بود . در هر کلاس هم چند دانش آموز مستعد کشف کرده بود . دوست داشت بچه ها هنر را ادامه بدهند . اما حیف که آن سال زود  تمام شد .

                                                                                                                    یادش بخیر...

دارالقرآن

سه سال پیش بود که یکی از اقوام به من گفت ، تصمیم دارند طبقه اول منزلشان را دارالقرآن کنند و به دانش آموزان تعلیم قرآن بدهند . من تصمیمشان را تحسین کردم اما خیلی به موفقیتشان خوشبین نبودم تا اینکه امسال به دیدنشان رفتم . پس از پذیرائی در منزلشان به اتفاق به دارالقرآن رفتیم . شگفت زده شده بودم .   حدود پانصد دانش آموز در آنجا آموزش قرآن می دیدند و نوزده مدرس به آنها روخوانی و حفظ قرآن درس می دادند.         مادران آنها هم ثبت نام کرده بودند و آموزش می دیدند . برام باور کردنی نبود که این مکان کوچک به اندازه یک مدرسه دانش آموز داشته باشد و بچه ها با میل خودشان به آنجا بیایند و تعلیم ببینند .                        دارالقرآن دارای دو اطاق و یک سالن بزرگ بود که توسط بچه ها رنگ آمیزی و تزئین شده بود . بیشتر نیازهای دارالقرآن توسط والدین تامین می شد و همین موجب مستقل بودن آنها شده بود .                                       حالا مطمئن شده بودم که اینهمه پیشرفت از برکت قرآن بوده است . . .                                                              

شهر فرنگ

محله زمان کودکیم بسیار شلوغ بود . در هر خانه ای که باز می شد چند بچه بیرون می آمدند و تمام روز  بازی می کردند و غروب خسته به خانه می رفتند و زود می خوابیدند.                                               یک روز گرم تابستان در حالی که کوچه پر از بچه بود پیرمردی وارد کوچه شد و در حالی که چرخ دستیش را هل می داد با صدای بلندی می گفت :                                                                                      شهر فرنگ ، از همه رنگ ، بدو بیا ، صمد آقا اومده ، از ده بالا اومده ، بیا تا داستانشو برات تعریف کنم . . .    

                                         

  

ادامه نوشته

مهران

سال دوم راهنمایی معلمی داشتیم در درس تاریخ و جغرافی که بسیار سخت گیر بود . همکلاسی هم داشتم بنام مهران که اتفاقا بچه محل هم بودیم . پسری بود بلند قد و قوی اما خیلی تنبل بود .     یک روز آقای معلم مهران رو صدا کرد و گفت :                                                                              مهران بیا درس جواب بده.                                                                                                      مهران وحشت زده گفت :                                                                                                       ما آقا ؟                                                                                                                               آقای معلم گفت :                                                                                                                 بله شما .                                                                                                                           مهران با اضطراب بلند شد و تا وسط کلاس آمد . یکدفعه دلش رو با دو دستش گرفت و با ناله گفت :   آی آقا دلمون ! آی خیلی درد می کنه . آقا میشه ما بریم بیرون ؟ آقا دلمون . .                                  کلاس از خنده منفجر شده بود اما مهران به روی خودش نمی آورد و همچنان اصرار می کرد .             آقای معلم که خنده اش گرفته بود گفت :                                                                                   برو ولی زود برگردیا ؟                                                                                                             مهران گفت : چشم آقا . و دوید بیرون .                                                                                     بچه ها همچنان می خندیدند ولی آن روز برای مهران بخیر گذشت .    

زنگ ورزش

زنگ ورزش بهترین زنگ برنامه هفتگیمان بود. بچه ها تمام هفته را با اشتیاق منتظر این زنگ بودند و وقتی زمان آن می شد زود لباس عوض می کردند و به حیاط می رفتند و بدون اینکه نرمش کنند با توپ پلاستیکی که خودشان آورده بودند دنبال هم می دویدند و به هم گل می زدنند . هر کدام در خیالشان نام یکی از بازیکنان مشهور فوتبال را بر خود می گذاشتند و برخی لباس آنها را می پوشیدند . لذت فوتبال در مدرسه با فوتبال در محله تفاوت داشت و همین باعث می شد دانش آموزان بخاطر ورزش عاشق مدرسه باشند . . . اما حیف که زمان این زنگ زود تمام می شد و افسوس بجا می ماند و انتظار تا هفته بعد . . .

خاطره

هنگامی که کودکی خردسال بودم هر بار خودم را در شغلی می دیدم روزی پزشک می شدم روزی خلبان روز دیگری مهندس و . . . 

وقتی به سن نوجوانی رسیدم فقط به این فکر می کردم که آیا در کنکور قبول می شوم ؟  آیا می توانم شغلی پیدا کنم ؟ 

همیشه ناامید و نگران آینده بودم .

چرا کسی درباره انتخاب رشته تحصیلی و انتخاب شغل من را راهنمایی نکرد ؟

حالا سالهای زیادی گذشته و من هم تحصیل کردم و هم شغل دارم.

 اما چه سخت گذشت . . .

حالا  فقط به امروز و فردا فکر می کنم نه به گذشته .

تصمیم دارم مثل باغبانی که گلی را پرورش می دهد فرزندم را تربیت کنم همراهش باشم راهنمائیش کنم

کمک کنم تا به استعدادش پی ببرد هدفش را بشناسد و برای رسیدن به آن تلاش کند .

انگار از نو متولد شده ام . . .