انسان بدون لطف خدا به هیچ چیز نمی رسد. وقتی این حقیقت را تشخیص دهد از هیچ بودن خود

و همه چیز بودن خدا آگاه می شود و بیشتر و بیشتر به خدا روی می کند. چنانچه راما کریشنا می گوید:

" مانند طفلی می شود که فقط مادرش را صدا می زند و همه چیز را به او می سپارد..."